Argentina, het Zuiden

ik heb in chalten, waar ik de meeste dagen ben verbleven, zo goed als geen internet gehad. of toch zeer traag. ze zeggen dat als je iets niet meer hebt, je dan pas doorhebt hoeveel je het mist.  ik heb het niet gemist,  helamaal niet.

het internet en dan speciaal facebook, hield me gevangen. ik wou steeds weten wat er gaande was, ik moest iets van me laten weten.  uiteindelijk was het elke keer het zelfde.

weer 23 foto's van iemand in de badkamer, weer iemand met een filosofische zin, weer iemand die zegt hoe tof het feest gisteren wel niet was. het veranderd niet, en toch wil je kijken. het houd je gevangen.

ik was blij dat ik geen internet had.  s'avonds in het hostel in chalten, wanneer iedereen terug is van een geweldige wandeling naar de bergen,  zetten ze zich met een groep aan tafel, een pintje en natuurlijk niet te missen, de gsm met facebook...

je zit met een groep vrienden aan de andere kant van de wereld, waarscheinlijk op de een van de mooiste plekken op aarde en toch kan je niet afblijven van het geen dat je het meest gevangen houdt op het enige moment dat je vrij bent.

naast dit angstwekkend idee, ben ik maandag vertrokken richting de berg Torre (El cerro Torre) vertrokken  waar de gletsjer  Torre ligt en uitmondt in het meer Torre.  en vanuit dat meer onstaat de rivier die, jawel, de rivier torre heet.

het is een goeie 4uur stappen tot je aan de camping komt, die op 5 min van het meer ligt. het eerste anderhalf uur hebben we het meest afgezien, een stevige klim met een rugzak van meer dan 20 kilo.  als man mocht ik natuurlijk de tent en andere kampeerspullen meesleuren.  daarna was het een mooie rustige wandeling op een goeie 1700 meter hoogte. toen we aan de camping aankwamen, welke nast de rivier lag, hebben we onmiddelijk de tent gemaakt en zijn we vertrokke  naar het meer.

het was prachtig, je zag de top van de berg met een mantel van wolken en sneeuw. het was de 2de grootste berg in de regio met een hoogt van 3400 meter. de berg fitz roy wasde hoogste met 3700 meter. je zag de berg en de gletsjer die langs de rechter kant in de rivier dook, je zag klein afgebroken stukken drijven langs de kanten van het meer. het was denk ik de mooiste plek waar ik ooitben geweest.

de dag nadien hadden we gepland om vroeg op te staan en te vertrekken op 8u, zodanig dat we rond 12-13uur aankwamen en een fietstocht konden maken van 20km. rond de bergen en door de bossen. maar, dat vroeg opstaan ging minder makkelijk als we dachten.  buiten was het zo koud en in de tent lekker warm en knus. we waren terug ingedommeld en al gauw was het 11 uur. tijd genoeg hadden we niet meer om te gaan fietsen, energie trouwens ook niet...

we hebben die nacht gewoon met de groep gedronken gezongen en gepraat. ik was ondertussen al goeie vriendjes met de barvrouwen en kregen een gratis pintje, sociaal zijn heeft zo zijn voordelen.

in de 3 weken dat ik hier in argentinie aan het reizen ben heb ik al in 2 hostels werk aangeboden gekregen alleen al omdat ik bijna 5 talen spreek. en blijkbaar heel goed met mensen omkan.

woensdag ben ik naar perito moreno gegaan, maar natuurlijk kan een van mijn belangrijkste gebeurtenissen niet gebeuren zonder een typisch dwaas gedoe van me. ik had mijn alarm om 6u30 gezet om om tijd te zijn voor de bus van 7u10. toen mijn alarm afging zetten ik ze af, knipperde ik met mijn ogen en plotseling stond er 7u24. shit...

ik heb me denk ik nog nooit zo rap aanglekleed. toen ik aan de receptie aankwam legde ik alles uit en moesten ze lachen. ik kon het hun niet kwalijk nemen, hier kan je moeilijk om huilen. ik heb het uur van mijn ticket veranderd en verkocht aan iemand van het hostel. zo ben ik lekker geen geld kwijtgeraakt. ik ben dan tot even buiten het dorp gelopen richting calafate, waar ik de bus nam naar perito.  vanaf dit punt heb ik enkel nog geluk gehad. ik begon te liften en de 2de auto die passeerde nam me al mee tot calafate. daar kwam ik ruim op tijd aan.( we hadden zelf de bus ingehaald die ik normaal moest nemen lol)

in calafate heb ik een goedkoop hosteld gevonden, heb goedkoop kunnen eten, en goedkope cadeautjes gevonden.

om 13 uur had ik een bus naar perito moreno, het was ongeveer uur rijden. er was veel wind maar ook veel zon. het was nauwelijks bewolkt en pas toen we terug gingen richting het hostel begon het te regenen.

Perito Moreno is echt machtig. je hoort heel de tijd het prachtig gekraak van het ijs. gevolgd daar een plons en luide krak. ik 3 keer kunnen waarnemeb hoe  een gigantisch stuk ijs in het water viel en een meters hoge golf veroorzaakte. het zijn beelden om nooit te vergeten.

de kamer in calafate deelde ik met 3 israelieten. echte machos, in hun sandalen en onderbroek begonnen ze hun spieren te trainen. ik zweer dat 1 van die mannen grotere tetten had dan de gemiddelde vrouw. je kan soms echt overdrijven in sommige dingen...

gisteren (donderdag) ben ik vertrokken voor een 37 uur lange busrit richting Santiago.  op het moment dat deze woorden geschreven waren resten er mij nog 15 tot mendoza. dan nog 6 tot Santiago. hoe ik dit tot nu toe heb kunnen volhouden zonder te kakken blijft een groot mysterie, hopelijk lukt het mij nog 15 uur. maar ik vrees er voor. ik moet al 2 uur lang scheten inouden...

ow, wat ik nog vergeten zeggen was. zondag ben ik naar de berg fitz roy gegaan de hoogste van de regio. eerst ben ik gestopt aan een meer dat capri heet. aangezien er helemaal geen wolken waren had je een ongelooflijk mooi zicht vanuit het meer. je had het meer omringd door de bossen en in het noorde had  je de fitz roy die ver boven de bomen rijkte.

die nacht waren er geen wolken en toen we samen aan tafel zaten probeerden we ons in te beelden hoe de sterren er zouden uitzien boven in de bergen. ik stond recht pakten men biezen en was vertrokken. ik ben niet naar de bergen vertrokken maar ben tot buiten het drop gewandeld waar er helemaal geen licht was.  

ik heb de sterren nog nooit zo mooi gezien. je zag ze letterlijk 1 voor 1 blinken. de vallende sterren waren echt betoverend.

je zag echt 1 lange wolk van kleine blinkende sterren met daar rond grotere sterren die je aankeken.  ik begin misschien sentimenteel en melig te doen maar het is gewoon zo.

ik denk dat ik bijna mag zeggen happy christmas.

(PS: ik heb me heel de rit kunnen inhouden, if you know what I mean)