san pedro => Bolivia

San pero de atacama is zeker een van mijn hoogte punten. ondanks  wat er is gebeurd, is dit denk ik een van mijn beste ervaringen.  ik ben bestolen geweest van mijn netbook, mijn camera werkt niet meer, ik voelde me een paar dagen helemaal niet goed (emotioneel ) maar zoals altijd heb ik mijn weg terug gevonden.   als er een iets is dat ik heb geleerd, is dat wat er ook gebeurd je je weg altijd terug vindt. zoniet met hulp van mensen die je tegen komt.

ik heb in San pedro bijna 2 weken in de buitenlucht geslapen, best experience ever. toen ik daar ankwam, was ik alleen, maar kwam al snel mensen tegen.  eerst waren er Santiago en uru later nog een santiago en bastian, 2 argentijnen een fransman en urugayaanse.  we hebben samen de camping gedeeld en elkaar leren kennen. mooie mensen.

ik was ondertussen al een week verder en kwam een nieuwe groep tegen, eentje die al liftend van la serena naar antofagasta ging.  het was een groep van acht en onder hun zat en slacker. (slacking is een soort evenwichts sport)

ik had me bij hun groepje aangelsoten toen er al een paar weg waren. samen hebben we daar de alles op stelten gezet.  we hebben drie dagen letterlijk op het centraal plein gewoond. tot de politie ons verwijderde.   we maakten dreadlocks, slack, we hebben zelf een dag centjes verdiend door rugzakken te bewaren (lol)

er is daar en droge rivier dat ze het strand noemen, die drie dagen was ons traject plein => strand=>plein=>strand=plein  tot we iets beters vonden (enkel het strand)  alle dagen was het feest. kampvuurtje, biertje en veel mensen :)   het plein diende eigenlijk meer als een rustplaats met schaduw na het feest voordien...

een van die dagen zat ik rustig op het plein (te slapen en te bekomen van het feest voordien) toen er gast op een fiets voor me stopte en zij, ik heb 2 mannen nodig voor een groot feest vanavond.    ik zij niet direct ja maar dacht dan, waarom niet great experience... ;p  

het war idd een grott feest bovendien clandestien.  alles lekker geheimzinnig. en het was idd groot, 400 man. het was een elektro fuif midden in de woestijn tussen de zandheuvels met natuurlijke acoustiek.  ik moest aan de ingang de mensen aanrekenen. een paar pullen aangedaan om wat breder te lijken...

ik heb daarna besloten om met 2 vriendinnen nar bolivie te reizen, maar zij moesten eerst terug naar huis een aantal dingen regelen. ondertussen bleef ik san pedro wachten. om me niet te vervelen heb ik werk gezocht en heb 2 dagen als garcon in een restaurant gestaan :)

ik was net begonnen werken wanneer hoog seizoen gedaan was. en had dus weinig te doen.  ik werkte daar samen met de slacker vn het dat groepje van 8.  ondertussen waren we al goeie vrienden en hebben daar echt het ot op stelten gezet (als de baas er niet was)

en nu ben ik sinds 2 dagen in uyuni, Bolivie, el salar de uyuni was echt ongelooflijk, geen woorden voor. 

op de tour waren we een groep van 8 met echt toffe mensen. we hebben onozel staan doen maar er waren echt momenten waar je stil van werd.  

de wolken in bolivie lijken getekend, fictief. ze waren te mooi om echt te lijken. het was alsof je in een droom zat.

Can't get better than this

laatste berichtje

Dit wordt het laatste berichtje voor een lange tijd.

Ik zit nu in San Pedro de atacama en heb de voorbije week hier rondgedwaald.
ik vertrek morgen richting argentinie en neem afstand van het origineel traject.    ik ben 2 dagen geleden bestolen geweest vn mijn netbook.  ik kon niet stoppen met denken dat ze al mijn herinneringen vanaf september tot nu gestolen hadden.

ik verschoot ervan hoeveel belang het materiele kon hebben, of toch had voor mij.  ik weet ondertussen dat ik al die herinneringen nog in me heb.  ik deel ze nu met de mensen die ik tegen kom en met de mensen waar ik tegen spreek.

ik voel me lichter, minder gestresseerd het belangrijkste is nu mijn reis beleven, in plaats van me zorgen te maken over mijn spullen, mijn netbook in het bijzonder.

ik heb hier in San Pedro zeer veel mooie mensen leren kennen, fascinerende mensen. ze hebben me geholpen met mijn reis verder te plannen. me geleerd hoe je je reis moet beleven, op je eigen manier.

ik denk dat dit 1 van mijn beste ervaringen zal zijn.

ik reis nu naar ergentinie en reis vandaar verder naar bolivia en peru. maar deze keer al liftend. (door argentinie op zen minst.) bolivia ken ik niet genoeg.

ik schrijf nu alles in een boekje dat ik cadeau heb gekregen :) voelt veel beter aan.
ergens is persoonlijker. spannender (ik mag namelijk geen fouten schrijven, ik heb hier geen tip-ex)

coquimbo, aan zee

ben dus sinds een dag of 3 aangekomen in la Serena en coquimbo. heb bijna alle dagen aan zee doorgebracht behalve vandaag heb ik in het centrum wat rondgelopen. (07-02)

ik had mij al vanaf dag 1 serieus goe verbrand aan mijn gezicht :s dat hoort er bij zeker...  even neerliggen op het strand en in slaap vallen (:    dat was niet zozeer het ergste.   wakker worden met een rooie kop ,het niet doorhebben en toch nog fier over het straat lopen.    en bovendien pas savonds in de badkamer zien hoe knap je er wel niet uitzag.  heb ondertussen bruine korstjes gekregen op mijn neus, lekker geil... of genant?

best genant...    de  dag nadien heb ik de zon zoveel mogelijk proberen vermeiden.  heb er van geprofiteerd om in een restaurant het dagmenu te nemen en gelukkig voor mij was er juist de uitzending van chili vs egypte. ik weet niet of ik hier sarcastisch moet zijn of niet.

 het was best grappig, telkens als het spannend werd stonden alle mannen op springen en als het goal was smeten ze bijna de tafel omver terwijl  alle vrouwen gegeneerd naar elkaar  keken. ik kon bijna mijn lach niet inhouden.  een live reality-show (lol)

ik werd ook uitgenodigd door een groep mannen  aan tafel een pintje te drinken. met een beetje argwaan ben ik toch naast hun gaan zitten en hebben, zoals altijd met vreemdelingen, eerst over mijn haar gepraat. later pas over voetbal ,vrouwen en  wat ik hier deed.

ik begin het stilaan bui te worden het zelfde verhaal over mijn haar te moeten vertellen. ik denk dat ik eens iets uitga vinden met marsmannetjes of zo...

vandaag (07-02) ben ik naar het centrum gegaan wat dingetjes bezocht naar de vismarkt gegaan en parkjes gaan bezoeken, best flauw.     ik mis de natuur steeds meer. het is van onwijsgaaf naar gewoon gaaf gegaan. (lol)

vanavond ben ik uitgenodigd voor een verjaardags feest van iemand wie ik vorige keer heb leren kennen. heb er best zin, is lang geleden dat ik eens goed heb gefeest.

ik begin mijn vriendjes en vriendinnetjes echt wel te missen, hoe meer ik hier met mensen omga en tegen kom hoe meer ik jullie begin te missen. vooral al dat dwaas gedoe en alles om zeep helpen mis ik. het is al lang geleden dat ik nog iets om zeep hielp...

ik begin de dagen door elkaar te halen, weet nooit hoelaat is. het maakt niet uit  of het weekend is of niet.   het enige wat telt is de baan die ik kies, de keuzes die ik maak, beslissingen die juist zijn, of fout.  gedachten die blijven ronddwalen.      een droom die langzaam tot werkelijkheid wordt geweven.

er zit me iets dwars maar, ik vind niet wat. iets maakt me zenuwachtig, het zelfde gevoel voor een examen. iets maakt me nerveus maar, ik voel niet wat.    ik krijg soms het gevoel dat ik helemaal niets leer, hier gewoon wat ronddwaal.        ik moet weer de natuur in

ik ben verloren gelopen, ver van huis.

heeft nog geen passende titel gevonden

Ik heb enorm veel in te halen, weet niet goed waar te beginnen. een maand zonder blog, een beetje tegen mijn principe... bovendien, welke naam geef je een blog die je een maand geleden moest posten?
bon de afgelopen maand int kort:

ik was dus teruggekomen naar Santiago omdat mijn zus me kwam bezoeken, we hebben toen grotendeels in Santiago gezeten. ik heb mijn zus meegenomen naar Valdivia om mijn nonkel te gaan bezoeken. daar zijn we naar de zee gegaan, zijn we gaan eten en hebben wat in het centrum gewandeld. we zijn denk ik 3-4 dagen gebleven.

in Santiago zijn we vaak naar het centrum gegaan en naar artesanalen markten(wat niet zo een goed idee was, mijn zus blijkt goed te zijn in geld besteden...) 2 keer raden wie alles mocht betalen...

we hebben denk ik vrij veel gefeest, gisteren dacht ik aan alles wat ik kon schrijven in mijn blog en blijkt het zo even dat ik alles terug vergeten ben.

het afscheidsfeest van Sarah was top(denk ik) ik was vergeten dat mijn zus een goeie was om te feesten... amai nog nie. we zijn heel de nacht opgebleven tot sarah moest vertrekken naar de luchthaven, waar we trouwens bijna te laat aankwamen. iedereen doodop (en mijn kleine zus met kater) naar de luchthaven.
vergeet ik bijna kerst en nieuwjaar, voor kerst zijn we zoals altijd bij mijn oma samen gekomen. het zijn een van die weinige momenten waar ik van geniet omdat iedereen van de familie samen komt. hebben cadeau(´)s (ik weet niet mer hou je het mv van cadeau schrijft...) uitgedeeld, gedronken gegeten gedronken gegeten gedronken en gepraat.

voor nieuwjaar waren we een iets kleinere groep en waren we samen gekomen bij mijn tante, hebben heel de dag staan koken bakken kneden en vouwen. zijn dan naar een klein optredentje geweest van een vriend en zijn lekker laat gaan slapen( zoals het hoort)

toen mijn zus vertrokken was ben ik (denk ik) 3 dagen in Santiago gebleven en ben dan naar Concepcion gegaan(Zuiden) samen met 2 neven (rodrigo en Simon) om mee te helpen aan het huis van mijn nicht(violeta).
we hadden besloten om al lifttend te gaan voor de kick en ook omdat in de zomerperiode de bussen nogal duur zijn.

in het begin hadden we niet veel geluk, hebben 2uur staan wachten en liften zonder succes, wanneer plots een splinternieuwe vrachtwagen stopte en vroeg waar we heen gingen. juplaa.  er was plek voor meer dan 6 man met een bed vanachter.

op een gegeven moment vroeg  christian (de  man achter het wiel) (lol) wie een reibewijs had. eerst keken we elkaar aan en zijden we dat ik er een had. hij keek me aan en vroeg of ik wou rijden...   ik had niet direct een aantwoord op die vraag en stom genoeg zij ik gewoon dat ik hem niet mee had... had ik nu ja gezegd, zou hij me echt achter het stuur laten zitten?

christian had ons po zoeen 100 km van concepcion afgezet, we stapten af met het gevoel nu kan er gewoon niks mis gaan. we stapten 5 min. en hadden direct prijs.  een vrachtwagen die normaal houd transporteerd had ons meegenomen tot het centrum van concepcion.

we waren  's avonds vertrokken en de volgende ochtend aangekomen waar we direct aan het werk waren gezet. met 6 hebben we in 2 dagen  een terein kunnen leeg en proper maken. toen dat gedaan was, was mijn nonkel en nog een paar neven toegekomen.

mijn nonkel is al aan de oude kant en zijn biologische klok verplicht hem om om 6u op te staan...  het eerste wat we hoorden om 6u10 's ochtends na een hele dag werken was:    kom op jongens ik kan niet meer slapen en verveel me laten we beginnen...

om 1u snachts gaan slapen en om 7 beginnen...  #@%*{*##@#%° verdomme!

in totaal waren we met 11 man en hebben in 2 dagen een huis gebouwd voorzien van water en electriciteit.  dat is ,in chili dan toch, denk ik wel een recordje niet? allezins waren de buren versteld.

doordat we met zoveel plotseling waren toegekomen waren een paar mensen verschoten en kwamen de 2 presidentes van de buurtdinges ( ik kan nu echt niet meer op dat woord komen)  afgekomen om te zeggen dat we hier geen terein meer  mochten innemen.

je moest hun gezicht gezien hebben toen ze zagen dat er al een huis stond. (lol)
na 4 dagen hard werken wouden we eerst wat ontspanning voor we terug naar het drukke Santiago vertrokken.  we zijn met een tent blijven slapen aan een klein verscholen strand strand. helemaal alleen.  we hadden aardappelen gekocht water meegenomen  en veel fruit.  we hadden vuur gemaakt en de hete kolen gebruikt om de patatten klaar te maken.

onze 2de vrije dag zijn we naar een iets groteer maar verder strand gegaan, hebben die dag 4uur gestapt, niet zozeer om dat het heel ver was, eerder omdat we ons 5keer vergist hadden van weg...  tja...  morales blijft morales he ;)

het toffe van dit strand is dat je door een oude tunnel moet dwars door de heuvel, die vroeger werd gebruikt door een treintje.  het is 5 min door de tunnel en pikdonker.  het zwartste zwart dat je ooit kunt zien (eentje om over na te denken lol) best angstaanjagend zeker als je veel horror films ziet en niet kunt stoppen met de denken aan dat feit...

beeld je in, een oude mijnerstunnel dwars door een heuvel om 10u snachts, het perfecte scenario...

in de terug weg naar Santiago hadden we iets minder geluk (na al die krekels en andere beestjes dat hebben vermoord tijdens het werken hadden we dat wel verwacht).  we waren doodop, beu van het wachten, nat vant zweet en gaven op. we namen de eerste de beste bus terug naar Santiago...

ik ben nu al een week in Santiago op mijn gemakje  aan het rusten (tegen de goesting van mijn ouders die vinden dat ik meer moet reizen :o)    en morgen vertrek ik voor de waarscheinlijk grootste reis van mijn leven.

ik vertrek terug naar het noorden waar ik vorige keer was gestopt en ga helemaal naar boven plusminus 4000 km, steek over naar peru waar ik machupichu en kusco ga bezoeken daal een beetje terug ga naar bolivia waarna ik dan langs argentinie daal en  oversteek naar uruguay waar ik de waatervallen van iguazu ga bezoeken daarna ga ik miss naar paraguay daal dan terug  naar buenos aires en keer dan terug naar  Santiago waar ik mijn verjaardag hoop te vieren.

en dan resten er mij nog maar 3 maanden meer.

ik begin België toch een beetje te missen, kunnen jullie niet eens afkomen ofzo?

Argentina, het Zuiden

ik heb in chalten, waar ik de meeste dagen ben verbleven, zo goed als geen internet gehad. of toch zeer traag. ze zeggen dat als je iets niet meer hebt, je dan pas doorhebt hoeveel je het mist.  ik heb het niet gemist,  helamaal niet.

het internet en dan speciaal facebook, hield me gevangen. ik wou steeds weten wat er gaande was, ik moest iets van me laten weten.  uiteindelijk was het elke keer het zelfde.

weer 23 foto's van iemand in de badkamer, weer iemand met een filosofische zin, weer iemand die zegt hoe tof het feest gisteren wel niet was. het veranderd niet, en toch wil je kijken. het houd je gevangen.

ik was blij dat ik geen internet had.  s'avonds in het hostel in chalten, wanneer iedereen terug is van een geweldige wandeling naar de bergen,  zetten ze zich met een groep aan tafel, een pintje en natuurlijk niet te missen, de gsm met facebook...

je zit met een groep vrienden aan de andere kant van de wereld, waarscheinlijk op de een van de mooiste plekken op aarde en toch kan je niet afblijven van het geen dat je het meest gevangen houdt op het enige moment dat je vrij bent.

naast dit angstwekkend idee, ben ik maandag vertrokken richting de berg Torre (El cerro Torre) vertrokken  waar de gletsjer  Torre ligt en uitmondt in het meer Torre.  en vanuit dat meer onstaat de rivier die, jawel, de rivier torre heet.

het is een goeie 4uur stappen tot je aan de camping komt, die op 5 min van het meer ligt. het eerste anderhalf uur hebben we het meest afgezien, een stevige klim met een rugzak van meer dan 20 kilo.  als man mocht ik natuurlijk de tent en andere kampeerspullen meesleuren.  daarna was het een mooie rustige wandeling op een goeie 1700 meter hoogte. toen we aan de camping aankwamen, welke nast de rivier lag, hebben we onmiddelijk de tent gemaakt en zijn we vertrokke  naar het meer.

het was prachtig, je zag de top van de berg met een mantel van wolken en sneeuw. het was de 2de grootste berg in de regio met een hoogt van 3400 meter. de berg fitz roy wasde hoogste met 3700 meter. je zag de berg en de gletsjer die langs de rechter kant in de rivier dook, je zag klein afgebroken stukken drijven langs de kanten van het meer. het was denk ik de mooiste plek waar ik ooitben geweest.

de dag nadien hadden we gepland om vroeg op te staan en te vertrekken op 8u, zodanig dat we rond 12-13uur aankwamen en een fietstocht konden maken van 20km. rond de bergen en door de bossen. maar, dat vroeg opstaan ging minder makkelijk als we dachten.  buiten was het zo koud en in de tent lekker warm en knus. we waren terug ingedommeld en al gauw was het 11 uur. tijd genoeg hadden we niet meer om te gaan fietsen, energie trouwens ook niet...

we hebben die nacht gewoon met de groep gedronken gezongen en gepraat. ik was ondertussen al goeie vriendjes met de barvrouwen en kregen een gratis pintje, sociaal zijn heeft zo zijn voordelen.

in de 3 weken dat ik hier in argentinie aan het reizen ben heb ik al in 2 hostels werk aangeboden gekregen alleen al omdat ik bijna 5 talen spreek. en blijkbaar heel goed met mensen omkan.

woensdag ben ik naar perito moreno gegaan, maar natuurlijk kan een van mijn belangrijkste gebeurtenissen niet gebeuren zonder een typisch dwaas gedoe van me. ik had mijn alarm om 6u30 gezet om om tijd te zijn voor de bus van 7u10. toen mijn alarm afging zetten ik ze af, knipperde ik met mijn ogen en plotseling stond er 7u24. shit...

ik heb me denk ik nog nooit zo rap aanglekleed. toen ik aan de receptie aankwam legde ik alles uit en moesten ze lachen. ik kon het hun niet kwalijk nemen, hier kan je moeilijk om huilen. ik heb het uur van mijn ticket veranderd en verkocht aan iemand van het hostel. zo ben ik lekker geen geld kwijtgeraakt. ik ben dan tot even buiten het dorp gelopen richting calafate, waar ik de bus nam naar perito.  vanaf dit punt heb ik enkel nog geluk gehad. ik begon te liften en de 2de auto die passeerde nam me al mee tot calafate. daar kwam ik ruim op tijd aan.( we hadden zelf de bus ingehaald die ik normaal moest nemen lol)

in calafate heb ik een goedkoop hosteld gevonden, heb goedkoop kunnen eten, en goedkope cadeautjes gevonden.

om 13 uur had ik een bus naar perito moreno, het was ongeveer uur rijden. er was veel wind maar ook veel zon. het was nauwelijks bewolkt en pas toen we terug gingen richting het hostel begon het te regenen.

Perito Moreno is echt machtig. je hoort heel de tijd het prachtig gekraak van het ijs. gevolgd daar een plons en luide krak. ik 3 keer kunnen waarnemeb hoe  een gigantisch stuk ijs in het water viel en een meters hoge golf veroorzaakte. het zijn beelden om nooit te vergeten.

de kamer in calafate deelde ik met 3 israelieten. echte machos, in hun sandalen en onderbroek begonnen ze hun spieren te trainen. ik zweer dat 1 van die mannen grotere tetten had dan de gemiddelde vrouw. je kan soms echt overdrijven in sommige dingen...

gisteren (donderdag) ben ik vertrokken voor een 37 uur lange busrit richting Santiago.  op het moment dat deze woorden geschreven waren resten er mij nog 15 tot mendoza. dan nog 6 tot Santiago. hoe ik dit tot nu toe heb kunnen volhouden zonder te kakken blijft een groot mysterie, hopelijk lukt het mij nog 15 uur. maar ik vrees er voor. ik moet al 2 uur lang scheten inouden...

ow, wat ik nog vergeten zeggen was. zondag ben ik naar de berg fitz roy gegaan de hoogste van de regio. eerst ben ik gestopt aan een meer dat capri heet. aangezien er helemaal geen wolken waren had je een ongelooflijk mooi zicht vanuit het meer. je had het meer omringd door de bossen en in het noorde had  je de fitz roy die ver boven de bomen rijkte.

die nacht waren er geen wolken en toen we samen aan tafel zaten probeerden we ons in te beelden hoe de sterren er zouden uitzien boven in de bergen. ik stond recht pakten men biezen en was vertrokken. ik ben niet naar de bergen vertrokken maar ben tot buiten het drop gewandeld waar er helemaal geen licht was.  

ik heb de sterren nog nooit zo mooi gezien. je zag ze letterlijk 1 voor 1 blinken. de vallende sterren waren echt betoverend.

je zag echt 1 lange wolk van kleine blinkende sterren met daar rond grotere sterren die je aankeken.  ik begin misschien sentimenteel en melig te doen maar het is gewoon zo.

ik denk dat ik bijna mag zeggen happy christmas.

(PS: ik heb me heel de rit kunnen inhouden, if you know what I mean)

Bariloche, chalten en calafate

Bariloche :D

gisteren ochtend ben ik vertrokken voor een goede wandeling rond en over el cerro cathedral. een stevige wandeling van een goeie 10uur.  moest ik niet verdwaald zijn geraakt. (lol)

ik was rond een uur 10 vertrokken met de bus richting het dorp cathedral waar ik om 11u aankwam.  na wat rondvragen had ik eindelijk mijngeplande wandeling gevonden. ze hadden me wel grewaarschuzd dat het ging regenen. ik dacht het zo erg wel niet kon zijn de zon stond volop te schijnen. dus ik was vertrokken.

na een goeie 3 uur stappen nam ik mijn eerste eetpauze en het begon te miezelen, de zon verstopte zich achter de wolken en ik dacht: krijg nou tiete...

ik besloot om toch nog even door te stappen maar wist dat ik niet voorbereid was tegen de regen. ik had een short een t-shirt en een gewone pull. pas toen het erger begon te worden ben ik beginnen terug stappen.  euhm hier moet het ergens fout zijn gelopen.

ik was van plan om te beginnen in cerro cathedral dan naar de top te gaan in ref. frey en hierna terug af te dalen naar............   bij de splitsing is het dqan helemaal fout gelopen...

er was een splitsing waar niks was aangeduid. op goeie geluk dan maar.    eigenlijk was ik niet echt verdwaald, ik wist gewoon niet meer waar ik was.

ik werd een beetje bang en ben beginnen lopen om zo snel mogelijk vooruit te gaan en misschien ergens een bordje tegen te komen. (het was ondertussen aan het gieten) tijdens mijn spurtje ben ik een man tegen gekomen die zij dat er een dorp was op een half uur stapppen. ikke heel blij.

en idd helemaal doorweekt ben ik terug aangekomen in het dorp cathedral maar, dan aan de andere kant. ik heb blijkbaar in een U gelopen.

toen ik terug in het hostel aankwam, wat trouwens terug een super hostel is met super mensen(ik blijf hier maar supermensen tegenkomen) , begon ik een beetje te onderkoelen(als dat bestaat) en heb bijna al mijnkleren aangedaan. heb die zelfde avond eenhele tijd staan praten  en lachen met de mensen die daar ook verbleven.

i had a nice time :)

eneuh... deze keer had ik mijn camera wel mee maar uhm... mijn geheugenkaart stak nog in mijn laptopje. :/ heb welgeteld 11 foto'skunnen maken (lol) (eigenlijk geen lol) het was echt een prachtige wandeling :D


Chalten en Calafate

de man die het hostel runde had me aangesproken over een soort kleine road trip over de route 40 in zuid Amerika (btw het is ondertussen terug even geleden loool)

die busrit hield in dat we de eerste dag van bariloche over de route 40 naar het dorp perito moreno reden, overdag, zodat we alles konden zien. van perito moreno gingen we dooor naar chalten( wat ongelooflijk mooi is) maar vanaf dat moment bestond de route 40 uit een aardeweg. was best spannend.  toen ik alles betaald had vroeg om welk uur de bus vertrok(iets wat ik beter eerst had gedaan)  en hij zij om 06u30... shiiiit

van bariloche naar perito moreno waren we met 5 mensen op de bus. 2 duitse vrouwen, een zwitsers koppel een hollandse operazanger en ikke.  best een toffe groep, we kwamen al snel goed overheen.

we hebben veel gelachen gepraat over onze plannen, wat we deden, studeerden ect... het was een toffe en mooie reis.

we konden onderweg soms wilde dieren zien, ik heb 1 vosje gezien een paar beesten die op lamas leken( ik begin de laatste tijd nogal slecht te worden met namen...) en veel arenden. de route 40 was langs bijde kanten afgelsoten door ijzeren draden. ik begreep er de functie niet echt van. veel van die lamasgelijkachtigen raakten vast aan die draden en stierven. je zag regelmatig skelleten en vachten aan die ijzerdraden hangen. minder aangenaam.

in perito moreno verbleven we in een,volgens de anderen medereizigers, niet zo aangenaam hotel. ik vond het best cool om in een oud versleten hotel te verblijven (lol) de 2 duitse vrouwen maakten zich zorgen voor luizen en waren alle lakens aan het checken. ik kreeg er eerst de slappe lach van, daarna begon ik me ook zorgen te maken. vervloekte duisterse!

de volgende dag was er nog een klein groepje bijgekomen en waren we al met 12.  we kwamen ook al vrij goed overeen.

toen we vanuit bariloche vertrokken veranderde het uitzicht van ontzettend groen naar een droogplatuitgestrektwoestijnachtig landschap. en toen we van perito moreno vertrokken gingen we van een droogplatuitgestrektwoestijnachtig landschap naar een gestrektheuvelachtiggroener landschap en dan naaar een kleinerbergachtiggigantischmooiwitgroen landschap.  ik kreeg echt een euforisch gevoel toen ik de bergen met witten toppen als een muur voor me zag verschijnen. alsof ik een van mijn doelen bereikt had. het was een warm gevoel.

het hostel waar we verbleven was echt aangenaam, het liet me een beetje denken aan B.A. de mensen zijn hier zeer vriendelijk. en de gasten ook. er zijn wel veel israeli, das een mindere maar bon swat. niks van aantrekken.

ik ben vandaag chalten en calafate gaan bezoeken en een beetje verkennen. calafate is groter dan chalten mar duurder en  niet zo mooi. ik morgen dus een trektocht maken van 6uur,  maandag ga ik samen met iemand die ik heb leren kennen een trekking maken van 2 dagen en in een camping naast een gletsjer overnachten (een kleine gletsjer weliswaar, maar toch. een GLETSJER) :D spannend. zeker als je weet dat er hier pumas rondlopen...





(ik wil graag foto's uploaden maar het internet is hier verschrikkelijk slecht en duurdt   veel te lang (wist niet of het met d of t was :s) als ik terug beter internet heb zet ik ze erop promise!
(de foto op de beginpagina is toen we chalten binnen reden)

Argentina, Bue. A. en Bariloche

aaight, zoals het wel eens vaker gebeurd is het weer een tijdje geleden dat ik iets geschreven heb. Buenios Aires was top, echt top. ik heb er denk ik zelfs werk gevonden voor in mei. (lol)

ik heb in buenos aires veel geluk gehad met mijn hostel, er werken en verbleven prachtige mensen met een groot hart. heb veel vrienden gemaakt die net zoals ik door argentina reisden en dan later via chili gaan passeren. we hebben gegevens uitgewisseld en zien elkaar terug in Santiago. 

de tijd in buenos aires heb ik ongeveer een 5tal barrios kunnen bezoeken.  wat ik persoonlijk  niet veel vind maar moest je eens weten hoe warm het hier is.(ik weet dat ik  nogal veel zaag over de warmte, maar het is zo!) ik heb ook veel tijd in mijn hostel gezeten en met de mensen gepraat en onnozel staan doen(kon er niet aan ontrbreken).

ik  heb hier echt al mijn talen terug even kunnen boven halen. je had hier mensen uit luxemburg, duitsland,frankrijk,australië nieuwzeeland... zelfs hollanders(maar die vind je dan ook overal, moet je eerlijk in zijn)

ik ben ook veel uitgegaan een paar discotheken,bars en bbqs. de fuiven hier zijn een beetje zoals in belgië, bijna de zelfde commerciele muziek. was dus niet veel speciaals aan, behalve de vrouwen dan.  ;P

ik heb ook gemerkt dat buenos aires weinig of zelfs niks argentijns heeft, op de bewoners na dan. alles was zo modern en amerikaans, europees. is best wel jammer maar bon, het is dan ook een wereldstad. je hebt hier ook bijna elke nationaliteit.

ik weet niet meer welke nacht het was maar ik ben, toen ik met 2 uruguayaanse en een fransman uitging, overvallen. van mij hebben ze niks gestolen en is me niks overkomen maar van de fransman hebben ze 400 pesos gestolen en zijn bankkaart. het waren 3 jongens die tussen 16 en 18 jaar moeten geweest zijn. het waren kinderen...  toen ze mijn geld vroegen denk ik dat ze meer schrik hadden van mij dan ik van hun.  

op de moment zelf vulde mijn lichaam zich met adrenaline en bovendien waaren er 2 vrouwen bij. de machoman kwam even boven en blijknaar dienen die kongfu films toch voor iets.  toen we terug naar het hostel gingen stond ik helemaal te trillen en besefte ik dat het niet echt veilig was wat ik net gedaan had. de volgende 2 dagen zat ik met de poepers en durfde ik niet meer op straat na 21 uur ;P

oja!, euhm welke dag het was ben ik vergeten maar, 1 van de dagen in buenos aires(zo gaat het ook) heeft het de hele dag geregend. ikke blij want heb de regen toch gemist na zo veel warmte. en aangezien de rioleringen hier niet zo super zijn,om niet te zeggen barslecht. waren de straten in een paar minuten in rivieren getransformeerd. misschien heb je de foto's al gezien op facebook.

wat ging ik nog zeggen. ik heb ook een bustour gemaakt van 3-4 uur om toch heel buenos aires te zien. ben veel uiteten gegaan en ongelooflijk veel bloedmooie vrouwen gezien.

dat was Buenos Aires, ik ben eergisteren 9 december 2012  om 19:12 vertrokken richting bariloche, wat tussenhaakjes de mooiste plek op aarde moet zijn. maar vooraleer ik op de mooiste plek aankwam ben ik door vrij veel bullshit moeten gaan, je leest het goed BULLSHIT. 

de dag dat ik wou vertrekken was er een grote maar dan echt een grote betoging ter ere van de president. ik dacht hoe erg kan het zijn wel, erg dus... ik wou eerst een taxi nemen, het was 3-4 uur in de namiddag en wou niet bezweet op de terminal aankomen. waar ik niet aangedacht hat is dat elke godverdomse straat was afgezet.  heb eerst een volledige wijk moet door lopen om een straat met verkeer te vinden. blijkt het dat ik de verkeerde kant ben uitgegaan. verplicht om de metro te nemen ben ik dan, 2 keren raden, nat van het zweet toegekomen aan de terminal.  rond  18:45u  ben ik daar aangekomen. ik moest eerst nog  een ticket zoeken. begin maar te zoeken tussen 250 locketten...   toen ik eindelijk eentje had gevonden koste het mij zoeen 700 pesos. denkend dat dat ongeveer de prijs moest zijn heb ik er mij direct eentje gekost want de laatste vertrok om 19u10.

gelukkig had ie wat vertraging. maar ik beseft dat ik vergeten vragen was welke zetel ik had. ik wist dat het een rit ging zijn van ongeveer 12 uur en ik hoopte echt dat ik aan de gang zat  en niet aan het raam.

vanaf dat moment ik een duwtje in de rug van meneer geluk.  of toch bijna. blijkbaar heb ik een van de duurste ticketten gekocht... maar niet tevergeefs, hier komt meneer geluk.  ik had blijkbaar een maatschappij gekozen die 6 sterren bussen heeft. ik had een bijnabed (zo heet dat hier) en a hell of a service. ik had me wel vergist van tijdrit, het was 22uur. nogal een geluk van die 6sterren dus. 

het war een prachtige zalige en chille rit. de natuur is hier in bariloche echt prachtig.  ik weet dat ik zo vol zat over chili maar dit overtreft alles. links hebje de bergen die zich verschuilen achter de wolken voor en naast je heb je een enorm meer omringt door heuvels en bossen die je een warm gevoel geven rechts heb je dan groene velden die verdwijnen in de horizon.

ik ben verliefd.

ik moet overmorgen al terug door wil ik optijd in calafate geraken. ik wil morgen dus zoveel mogelijk zien en sta op om 6u 's ochtends.  het is wel duur om in calafate te geraken.  900 pesos, en wie weet wat ze daar touristen aanrekenen om de gletsjer te bezoeken en voor een verblijfplaats.

maar toch voel ik me nu gelukkiger dan ooit. ik voel de de energie door mijn lichaam stromen(of misschien is dat de spaghetti van daarnet) 

ik voel me groter, maar ik begin jullie toch te missen.