zondag 24 februari 2013

laatste berichtje

Dit wordt het laatste berichtje voor een lange tijd.

Ik zit nu in San Pedro de atacama en heb de voorbije week hier rondgedwaald.
ik vertrek morgen richting argentinie en neem afstand van het origineel traject.    ik ben 2 dagen geleden bestolen geweest vn mijn netbook.  ik kon niet stoppen met denken dat ze al mijn herinneringen vanaf september tot nu gestolen hadden.

ik verschoot ervan hoeveel belang het materiele kon hebben, of toch had voor mij.  ik weet ondertussen dat ik al die herinneringen nog in me heb.  ik deel ze nu met de mensen die ik tegen kom en met de mensen waar ik tegen spreek.

ik voel me lichter, minder gestresseerd het belangrijkste is nu mijn reis beleven, in plaats van me zorgen te maken over mijn spullen, mijn netbook in het bijzonder.

ik heb hier in San Pedro zeer veel mooie mensen leren kennen, fascinerende mensen. ze hebben me geholpen met mijn reis verder te plannen. me geleerd hoe je je reis moet beleven, op je eigen manier.

ik denk dat dit 1 van mijn beste ervaringen zal zijn.

ik reis nu naar ergentinie en reis vandaar verder naar bolivia en peru. maar deze keer al liftend. (door argentinie op zen minst.) bolivia ken ik niet genoeg.

ik schrijf nu alles in een boekje dat ik cadeau heb gekregen :) voelt veel beter aan.
ergens is persoonlijker. spannender (ik mag namelijk geen fouten schrijven, ik heb hier geen tip-ex)







vrijdag 8 februari 2013

coquimbo, aan zee


ben dus sinds een dag of 3 aangekomen in la Serena en coquimbo. heb bijna alle dagen aan zee doorgebracht behalve vandaag heb ik in het centrum wat rondgelopen. (07-02)

ik had mij al vanaf dag 1 serieus goe verbrand aan mijn gezicht :s dat hoort er bij zeker...  even neerliggen op het strand en in slaap vallen (:    dat was niet zozeer het ergste.   wakker worden met een rooie kop ,het niet doorhebben en toch nog fier over het straat lopen.    en bovendien pas savonds in de badkamer zien hoe knap je er wel niet uitzag.  heb ondertussen bruine korstjes gekregen op mijn neus, lekker geil... of genant?

best genant...    de  dag nadien heb ik de zon zoveel mogelijk proberen vermeiden.  heb er van geprofiteerd om in een restaurant het dagmenu te nemen en gelukkig voor mij was er juist de uitzending van chili vs egypte. ik weet niet of ik hier sarcastisch moet zijn of niet.

 het was best grappig, telkens als het spannend werd stonden alle mannen op springen en als het goal was smeten ze bijna de tafel omver terwijl  alle vrouwen gegeneerd naar elkaar  keken. ik kon bijna mijn lach niet inhouden.  een live reality-show (lol)

ik werd ook uitgenodigd door een groep mannen  aan tafel een pintje te drinken. met een beetje argwaan ben ik toch naast hun gaan zitten en hebben, zoals altijd met vreemdelingen, eerst over mijn haar gepraat. later pas over voetbal ,vrouwen en  wat ik hier deed.

ik begin het stilaan bui te worden het zelfde verhaal over mijn haar te moeten vertellen. ik denk dat ik eens iets uitga vinden met marsmannetjes of zo...

vandaag (07-02) ben ik naar het centrum gegaan wat dingetjes bezocht naar de vismarkt gegaan en parkjes gaan bezoeken, best flauw.     ik mis de natuur steeds meer. het is van onwijsgaaf naar gewoon gaaf gegaan. (lol)

vanavond ben ik uitgenodigd voor een verjaardags feest van iemand wie ik vorige keer heb leren kennen. heb er best zin, is lang geleden dat ik eens goed heb gefeest.

ik begin mijn vriendjes en vriendinnetjes echt wel te missen, hoe meer ik hier met mensen omga en tegen kom hoe meer ik jullie begin te missen. vooral al dat dwaas gedoe en alles om zeep helpen mis ik. het is al lang geleden dat ik nog iets om zeep hielp...

ik begin de dagen door elkaar te halen, weet nooit hoelaat is. het maakt niet uit  of het weekend is of niet.   het enige wat telt is de baan die ik kies, de keuzes die ik maak, beslissingen die juist zijn, of fout.  gedachten die blijven ronddwalen.      een droom die langzaam tot werkelijkheid wordt geweven.

er zit me iets dwars maar, ik vind niet wat. iets maakt me zenuwachtig, het zelfde gevoel voor een examen. iets maakt me nerveus maar, ik voel niet wat.    ik krijg soms het gevoel dat ik helemaal niets leer, hier gewoon wat ronddwaal.        ik moet weer de natuur in

ik ben verloren gelopen, ver van huis.

maandag 4 februari 2013

heeft nog geen passende titel gevonden


Ik heb enorm veel in te halen, weet niet goed waar te beginnen. een maand zonder blog, een beetje tegen mijn principe... bovendien, welke naam geef je een blog die je een maand geleden moest posten?
bon de afgelopen maand int kort:

ik was dus teruggekomen naar Santiago omdat mijn zus me kwam bezoeken, we hebben toen grotendeels in Santiago gezeten. ik heb mijn zus meegenomen naar Valdivia om mijn nonkel te gaan bezoeken. daar zijn we naar de zee gegaan, zijn we gaan eten en hebben wat in het centrum gewandeld. we zijn denk ik 3-4 dagen gebleven.

in Santiago zijn we vaak naar het centrum gegaan en naar artesanalen markten(wat niet zo een goed idee was, mijn zus blijkt goed te zijn in geld besteden...) 2 keer raden wie alles mocht betalen...

we hebben denk ik vrij veel gefeest, gisteren dacht ik aan alles wat ik kon schrijven in mijn blog en blijkt het zo even dat ik alles terug vergeten ben.

het afscheidsfeest van Sarah was top(denk ik) ik was vergeten dat mijn zus een goeie was om te feesten... amai nog nie. we zijn heel de nacht opgebleven tot sarah moest vertrekken naar de luchthaven, waar we trouwens bijna te laat aankwamen. iedereen doodop (en mijn kleine zus met kater) naar de luchthaven.
vergeet ik bijna kerst en nieuwjaar, voor kerst zijn we zoals altijd bij mijn oma samen gekomen. het zijn een van die weinige momenten waar ik van geniet omdat iedereen van de familie samen komt. hebben cadeau(´)s (ik weet niet mer hou je het mv van cadeau schrijft...) uitgedeeld, gedronken gegeten gedronken gegeten gedronken en gepraat.

voor nieuwjaar waren we een iets kleinere groep en waren we samen gekomen bij mijn tante, hebben heel de dag staan koken bakken kneden en vouwen. zijn dan naar een klein optredentje geweest van een vriend en zijn lekker laat gaan slapen( zoals het hoort)

toen mijn zus vertrokken was ben ik (denk ik) 3 dagen in Santiago gebleven en ben dan naar Concepcion gegaan(Zuiden) samen met 2 neven (rodrigo en Simon) om mee te helpen aan het huis van mijn nicht(violeta).
we hadden besloten om al lifttend te gaan voor de kick en ook omdat in de zomerperiode de bussen nogal duur zijn.

in het begin hadden we niet veel geluk, hebben 2uur staan wachten en liften zonder succes, wanneer plots een splinternieuwe vrachtwagen stopte en vroeg waar we heen gingen. juplaa.  er was plek voor meer dan 6 man met een bed vanachter.



op een gegeven moment vroeg  christian (de  man achter het wiel) (lol) wie een reibewijs had. eerst keken we elkaar aan en zijden we dat ik er een had. hij keek me aan en vroeg of ik wou rijden...   ik had niet direct een aantwoord op die vraag en stom genoeg zij ik gewoon dat ik hem niet mee had... had ik nu ja gezegd, zou hij me echt achter het stuur laten zitten?

christian had ons po zoeen 100 km van concepcion afgezet, we stapten af met het gevoel nu kan er gewoon niks mis gaan. we stapten 5 min. en hadden direct prijs.  een vrachtwagen die normaal houd transporteerd had ons meegenomen tot het centrum van concepcion.



we waren  's avonds vertrokken en de volgende ochtend aangekomen waar we direct aan het werk waren gezet. met 6 hebben we in 2 dagen  een terein kunnen leeg en proper maken. toen dat gedaan was, was mijn nonkel en nog een paar neven toegekomen.

mijn nonkel is al aan de oude kant en zijn biologische klok verplicht hem om om 6u op te staan...  het eerste wat we hoorden om 6u10 's ochtends na een hele dag werken was:    kom op jongens ik kan niet meer slapen en verveel me laten we beginnen...

om 1u snachts gaan slapen en om 7 beginnen...  #@%*{*##@#%° verdomme!

in totaal waren we met 11 man en hebben in 2 dagen een huis gebouwd voorzien van water en electriciteit.  dat is ,in chili dan toch, denk ik wel een recordje niet? allezins waren de buren versteld.

doordat we met zoveel plotseling waren toegekomen waren een paar mensen verschoten en kwamen de 2 presidentes van de buurtdinges ( ik kan nu echt niet meer op dat woord komen)  afgekomen om te zeggen dat we hier geen terein meer  mochten innemen.

je moest hun gezicht gezien hebben toen ze zagen dat er al een huis stond. (lol)
na 4 dagen hard werken wouden we eerst wat ontspanning voor we terug naar het drukke Santiago vertrokken.  we zijn met een tent blijven slapen aan een klein verscholen strand strand. helemaal alleen.  we hadden aardappelen gekocht water meegenomen  en veel fruit.  we hadden vuur gemaakt en de hete kolen gebruikt om de patatten klaar te maken.

onze 2de vrije dag zijn we naar een iets groteer maar verder strand gegaan, hebben die dag 4uur gestapt, niet zozeer om dat het heel ver was, eerder omdat we ons 5keer vergist hadden van weg...  tja...  morales blijft morales he ;)

het toffe van dit strand is dat je door een oude tunnel moet dwars door de heuvel, die vroeger werd gebruikt door een treintje.  het is 5 min door de tunnel en pikdonker.  het zwartste zwart dat je ooit kunt zien (eentje om over na te denken lol) best angstaanjagend zeker als je veel horror films ziet en niet kunt stoppen met de denken aan dat feit...



beeld je in, een oude mijnerstunnel dwars door een heuvel om 10u snachts, het perfecte scenario...

in de terug weg naar Santiago hadden we iets minder geluk (na al die krekels en andere beestjes dat hebben vermoord tijdens het werken hadden we dat wel verwacht).  we waren doodop, beu van het wachten, nat vant zweet en gaven op. we namen de eerste de beste bus terug naar Santiago...

ik ben nu al een week in Santiago op mijn gemakje  aan het rusten (tegen de goesting van mijn ouders die vinden dat ik meer moet reizen :o)    en morgen vertrek ik voor de waarscheinlijk grootste reis van mijn leven.

ik vertrek terug naar het noorden waar ik vorige keer was gestopt en ga helemaal naar boven plusminus 4000 km, steek over naar peru waar ik machupichu en kusco ga bezoeken daal een beetje terug ga naar bolivia waarna ik dan langs argentinie daal en  oversteek naar uruguay waar ik de waatervallen van iguazu ga bezoeken daarna ga ik miss naar paraguay daal dan terug  naar buenos aires en keer dan terug naar  Santiago waar ik mijn verjaardag hoop te vieren.

en dan resten er mij nog maar 3 maanden meer.

ik begin Belgiƫ toch een beetje te missen, kunnen jullie niet eens afkomen ofzo?