ik ben vandaag om 11u opgestaan... een volledige ochtend verloren, verdorie.
ik had vandaag, zoals altijd, mijn wekker om 8u gezet. normaal zet ik er ok eentje op 8u01; 8u05; 8u06; 8u10. om zeker te zijn dat ik niet terug in slaap val. wel, deze keer ben ik er 4 vergeten zetten.
ik heb dus deze voormiddag een kleine wandeling gemaakt richten het centrum, ik ben onderweg una galeria tegen gekomen en heb daar denk ik toch een goed uur rond gelopen. en telkens weer koop ik niks. rond 1 uur ben ik terug naar huis gegaan om samen met mijn nieuwe mama en papa te gaan eten. gisteren avond hadden we samen even gesproken en zijden ze tegen mij dat ze me gingen verzorgen als hun eigen zoon :-D. dit zijn echt prachtige mensen. ik ben na de siesta met mauricio naar zijn werk gegaan, hij werkt bij zo een recyclage ding (weer dat nederlands dat achteruitgaat) en daar na zijn we zaden voor patatten (ik weet dat er een ander woord is maar die schiet me niet te binnen) gaan halen. we zijn daarvoor langs een vallei gereden. je zag de heuvels en de bergen in de horizon waarin de rivier en de vallei verdween. je wordt echt klein als je dit uitzicht ziet, stil en tegelijk voel je je zelf groeien. wat je voelt is niet altijd even duidelijk, maar je voelt het. elke keer als ik verder reis wordt het duidelijker. misschien niet duidelijker maar, het wordt sterker. dat gevoel.
toen we aankwamen aan de boerderij, dier er al staat sind 1900, voelde je kriebels. het stond nog steeds in de zelfde staat als 100 jaar terug. strooien dakken samengehouden door modder. de machines(wat in die tijd toch machines genoemd werden) waren nog steeds in goede staat en werden zelfs nog gebruikt. de oude schuren, water toren en 5000 hectare gevuld met beekjes,weides en af en toe een boom. ik was en ben nog steeds zo boos op me zelf dat ik mijn camera niet meegenomen had. je kon de 100 jaar oude energie nog steeds voelen.
ik heb vandaag een libbel gezien, en moest denken aan die keer in La serena dat er een kolibri vlak voor mij was gestopt en direct terug wegvloog. (ik was dit trouwensvergeten te schrijven in mijn vorige blogs)
de eerst keer dat ik een kolibri had gezien,in het wild dan toch.
gisteren avond ben ik even gaan wandelen langs de rivier hier in de buurt. ik woumijn ouders eerst niet geloven. maar het is hier echt KOUD vanaf dat de zon achter de heuvels ligt. ik wist dat 'snachts koud was, maar zo koud... alsjeblief zeg.
morgen ga ik samen met mauricio naar... ergens. hij heeft het me nog geen halfuur geleden gezegd. hmm typisch. we moeten door de woestijn en voorbij de heuvels, hij moet daar morgen iets gaan halen bij een vriend. en kan me nog steeds niet herinneren waar dat was.
ik heb een tijdlang staan denken en overwegen om een auto te kopen, wel eigenlijk nog steeds. het zou alles zoveel makkelijker en beter maken. ik wil niet meer de toeristische plekken bezoeken. ik wil chili echt leren kennen. en dat lukt niet altijd per bus of taxi. ik wil deze muur van illusies en manipulaties doorbreken. ik wil me verwijdern uit dit syteem. ik wil zien wat schoonheid is, de natuur. ik wil geen flats of restaurants, torenhoge kantoorgebouwen. ik wil me kunnen verplaatsen tussen de heuvels, bergen, valleien en bossen. kunnen stoppen en gaan waar ik wil. ik wil zoveel, en weet dat niet alles mogelijk is. ik accepteer dat, hoe jammer en pijnlijk dit soms voelt.
veel mensen hebben het me afgeraden, maar nu kreeg ik eens positieve feedbacks van iemand die de zelfde mening heeft. (Mauricio) ik denk dat ik gewoon ga blijven zoeken en vind ik niks veranderd er ook niks. en ga ik door zoals nu. moest het me wel lukken gaan er zoveel mogelijkheden open. zoveel mogelijkheden om te groeien, en de beste tijd van mijn leven te beleven.
ok, tot zover de overtuiging voor mijn ouders. vanavond als het terug wat afkoelt ga ik naar het centrum. ik heb het liever koud dan bloedheet. :)
Chao !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten