terug thuis

"Er zal je niets gebeuren, het kan geen kwaad, je moet geen schrik hebben..."

Het spijt me meneer maar uw handbagage is te groot, we moeten ze bij de rest van de bagage zetten. In Madrid kan u ze terug ophalen. Met deze vriendelijke woorden begon ik mijn groot avontuur. Mijn  vader had gezworen dat de handbagage niet te groot was, Yeah right!

De lange vlucht van Madrid naar Chili was aangenaam (ondanks de 13 babys aan boord) en was relatief snel voorbij. Hier in chili heb ik geen problemen gehad en alles is snel gegaan. Het voelt goed om terug hier te zijn, terug thuis. van de luchthaven zijn we rechtstreeks naar het huis van mijn oma gegaan, waar de rest van de familie in de loop van de dag ook is binnen gesprongen. het is moeilijik om nu iets te moeten schrijven, al die opwinding en emoties zorgen ervoor dat ik nooit het juiste woord vind om te zeggen wat ik wil.

Toen ik bij oma aankwam leek het even alsof ik hier nooit ben weggeweest. het was een raar en nu nog steeds een onbeschrijfelijk gevoel. we hadden even samen gezeten en gebabbeld en waren dan direct begonnen met het eten te maken. ik denk dat ik nog nooit zoveel heb genoten van "cazuela". En man, wat heb ik veel thee gedronken. In de namiddag zijn we gaan voetballen op een klein pleintje. toen zag ik terug hoe alles hier was enfin, is. ons ploegje heeft gewonnen met 20-11 en ik kreeg al rap de bijnaam: europese ster.
we hebben zaterdag een beetje staan luieren, het huis van tante opgeruimd en naar het winkelcentrum gegaan voor een nieuwe gsm.

We zijn vandaag (zondag) naar de betoging geweest  van de rechten van de mens, mijn eerste echte betoging. Iedereen heeft wel al een  filmpje op youtube gezien van jongeren die zich confronteren met de politie wel, ik had het gevoel dat ik me midden in zoeen filmpje bevond maar dat was het niet, het was de echte realiteit. Op een gegeven moment heb ik me samen met mijn neef Rodrigo en nicht Ichien bij de anarchisten aangesloten.  Daar hebben we moeten vluchten van de politie en is er voor de eerste keer een rookgranaat naast ons ontploft. Echt een akelig gevoel, ik kon niet ademen begon tranen te krijgen, en kon bijna niet kijken door de de irritatie. Gelukkig kwamen we iemand tegen met ammoniak wat goed helpt tegen de irritatie als je het inhaleert.  Ik moet toegeven we waren echt niet goed voorbereid, iedereen liep rond met citroenen wat blijkbaar ook helpt tegen de irritatie van de rook.
Ik kreeg een groeiende haat, een steeds grotere drang om een steen te grijpen en mee te doen met de studenten. Maar ik hield me in, ik moest eerst weten en zien hoe alles eraan toe gaat of wat er kon gebeuren. Ik had zin om mee te roepen maar wist niet wat.

Dit is denk ik mijn grootste avontuur tot nu toe ;)
Het is moeilijker dn ik dacht om iets neer te schrijven en boven dien heeft iedereen hier een qwerty toetsenbord. Even wennen.

Nu ga ik thee drinken bij mijn tante :)   Hasta luego!